Categorie archief: buikademhaling

trippeltrappeltrippeltrap

23722582_1725099720894617_8139022437660230109_n-2Zachtjes gaan Meneer van 4’s voetjes.

Om 5 uur ‘s ochtends,
in onze slaapkamer.
Het lukt hem nog in slaap te vallen,
maar zijn lijf barst bijna uit elkaar van Sinterklaaskriebels.

Dus ja.
Met een klas vol kleuters en een huis vol kleineriken
Ik ken het, Sinterklaaskriebels.
Ik koester ze, ze zijn zo bijzonder en tijdelijk.
Zo van nu.

Koesteren dus, maar wel op de allermijste manier.

23915951_1732414970163092_435930147974811374_n1. door geluk een pepernoot te laten zijn

Want 1 pepernoot, zo klein en intens, is al zoet zat. Een hand vol, een zak vol of zelfs met al het strooigoed erbij maakt alleen maar dat je die kleine, intense zoete smaak van 1 pepernoot minder waardeert. Niet al te letterlijk, vooral metaforisch en als reminder. En perrrrfect omdat je die pepernoot in deze tijd overal tegenkomt.

2. door als een stoomboot te doen

Uitblazen, zo lang mogelijk. Die oude adem eruit en zoveel mogelijk ruimte maken voor nieuwe adem. 3 keer doe ik het meestal. ‘Mijn’ kleuters en de kleineriken weten inmiddels al wat ik bedoel als ik alleen maar ‘stoomboot!’ roep. Ik doe het voor en laat mijn vingers tot 3 tellen.

23844702_1733344966736759_3274219217008176804_n3. door het wild geraas te staken

Dat kan op zoveel manieren. De allermijste manier is met sinterklaas-kinderyoga (een mijter, een staf, een boot en een paard), een pepernotenmassage, mandala’s maken en filosoferen. Al deze ideeën heb ik voor je uitgewerkt op instagram en Facebook. Check de berichten vanaf 12 november 2017 tot 5 december 2017.

Pak jouw manier en koester het.
Het is een veel te mooie tijd om in de overlevingsstand te gaan.

 

hongermonster

plaatina 5

plaatina mrt 2014

Nieuwe column in de Plaatina

3.48 uur. Zodra ik wakker word, wil ik dat ik niets gehoord had. Ik draai me om. Hoop dat hij terug in slaap valt. Wens dat dit een eenmalig huiltje is. En droom van stille nachten.

Niet dat hij er zich iets van aantrekt, waarom zou hij. Het hongermonster heeft zich meester van hem gemaakt. Ik probeer het monster weg te jagen. Door heel zacht te roepen dat nachten bedoeld zijn om te slapen. En dat hij dat heus ook wel weet. Maar nee, het hongermonster kermt genadeloos. Dus zit er niets anders op dan mezelf uit bed te hijsen om een flesje warme melk te maken. Grommend.

Zijn leeftijd neemt toe. En daarmee de rode cijfers op de wekker. Met de week wordt hij later wakker. Half vijf, vijf uur, half zes. Toch blijf ik hopen, wensen en dromen. Om mezelf steevast terug te vinden met een melkdrinkende baby. Langzaam dringt  tot me door dat dit het is. Hij heeft honger. Ik moet er ’s nachts uit. Maar hé, het is een baby. En wat voor  één! De mijne. De liefste. De wonderste.  Dit is het rauwe randje van de werkelijkheid. Het bewijs van het uitkomen van mijn dromen. Misschien wordt het tijd om de natuurkrachten gewoon maar eens te aanvaarden…

´s Nachts wordt hij niet meer wakker. Maar wel godsgruwelijk vroeg op de ochtend. Mijn grommen heeft plaatsgemaakt voor ademen. Met geduld, zonder verwensingen en gesputter. Zo lukt het me om kleine sprankeltjes te vinden. Sprankeltjes van rust en kalmte . Het doet er niet toe dat het moeilijk is. Het doet er niet toe dat het midden in de nacht is. Het doet er niet toe. Het is gewoon zo. Het is. Hij huilt. En ik ben.

Volgens mij is dit er weer één, een one-size-fits-al-oplossing: Stop met strijden en verzoen je met de feiten. Of het nu het verkeer, het weer of de immer volle wasmand is. Het is gewoon zo. Adem in, adem uit en accepteer. Misschien komt er zelfs wel een sprankeltje naar je toe.