Categorie archief: overig

beglunder elkaar

Zo’n klas waarin kinderen op elkaar reageren. Waar de glundervibes je om de oren vliegen, zonder dat het allemaal uit jou hoeft te komen.  Laten we eens klein, behapbaar en huppelend beginnen. Als je al zo’n klas hebt, waar de kinderen op elkaar reageren (misschien niet zoals jij het wilt, maar toch) dan wordt het nóg makkelijker.

Met 1 eenvoudige opdracht leren we kinderen aardig zijn voor elkaar, positief interpreteren, kwaliteiten ontdekken en relaties koesteren en opbouwen. Best mooie levensvaardigheden toch?

Beglunder elkaar. 

Het leuke is dat het bij jou, de leerkracht, begint. Nog voordat je het in de klas gaat doen, daag ik je uit om het eens bij

je collega’s te doen. Beglunder ze. Onder het naar binnen lopen in de ochtend. Tijdens de bouwvergadering. Kijk naar wat dat met ze doet. En met jou. Zo lekker. Heerlijk toch om dat je leerlingen mee te geven?

Ik kan er wel honderden werkvormen en lessen mee bedenken (en dat ga ik misschien ook nog wel doen, geen zorgen!), maar start eens gewoon met doen. Introduceer en nodig uit:

Schrijf  ‘beglunder’ op je bord.

Of handletter op een poster.

Of laat handletteren!

Of bij de jongere leerlingen: klap het.

(Zie je. Ik draaf nu al door.)

Geef voorbeelden.

Vraag voorbeelden.

Laat uitbeelden. Laat horen.

Leef voor.

Jij. Doe het.

Vanuit je hart, zodat ze je geloven.

Zodat ze het voelen.

Vraag aan het einde van de dag wie er beglunderd heeft.

 

Nog eindeloos meer verwerkingen dus. Maar laten we eenvoudig beginnen. Dit alleen al, doet je huppelen.

Wil je het beglunderen zichtbaar of zelfs tastbaar maken? Maak dan samen met je klas de Glunderketting. Dan wordt het nóg leuker en makkelijker.

zilveren weken, glunderstart je klas in januari

‘Na die heftige decemberperiode heb ik eindelijk mijn klas weer terug! En nu ben ik ze kwijt.”

Terug naar school na de kerstvakantie: Het lokaal is ontdaan van de heisa, net als je leerlingen. Iedereen is 2 weken in zijn winterbubbel thuis en met familie geweest en dan is het weer zo ver: zijn jullie weer 5 dagen per week aan elkaar overgeleverd.

2 weken niet op school. Dat is ontspannen, maar ook in de hectiek, verplichtingen en druk van feestdagen thuis komen. Dat is 2 weken niet in de regelmaat die jij voor de vakantie zo zorgvuldig had opgebouwd.

Je hebt je leerlingen terug en je bent ze ook een beetje kwijt. De geschreven maar vooral ongeschreven regels, de rollen, de normen, afspraken. Alles ligt overhoop!

Hoe zat het ook alweer? Grote kans dat jij als leerkracht alles nog wel in je hoofd hebt. Maar reken er maar op dat je leerlingen het allemaal niet meer precies weten. Ook mag je erop rekenen dat er in de vakantie van alles gebeurd is thuis (en heus niet alleen leuk, warm en gezellig, helaas) en er groeispurten geweest zijn, wat nu mee de klas in komt.

How to deal with it? Hoe zorg je ervoor dat dit weer die toffe groep van voor de kerstvakantie wordt?

Dat ieder zijn rol in de groep terugvindt (en dat kan best een andere zijn dan voor de kerstvakantie)! In de januarimaand kun jij als leerkracht het verschil maken met #glunderstart je klas

door in te zetten op

-groepsvorming

-geborgenheid

-structuur

Geef dat de aandacht deze weken!

Eerder dit schooljaar maakte ik deze inspiratieposter voor je. Gebruik hem gewoon weer! Zodat jij deze eerste dagen al meteen kunt glunderstarten. En je weet, een goed begin… (juist!) Maak van deze poster een screenshotje, en je hebt hem in ieder geval altijd bij je. Zodra je op school bent print je’m en stop je ‘m in je klassenmap. Om tussendoor steeds even op te spieken. Want dat mag dus gewoon hè, weet je ook wel toch?

Deel je ‘m met je collega’s. Via google drive, het kopieerapparaat of je stuurt hem simpelweg door. Mag allemaal. Hoe meer leerkrachten glunderen, hoe beter. Dus deel!

Verder de eenvoudige, maar heus-niet-bepaald-simpel-uit-te-voeren tip: zorg dat JIJ er bent. JIJ. Met alle zijnskracht die je hebt. Zie je leerlingen. Neem je ontspanning.

Heb je meer concrete handvatten nodig? Volg me op Facebook of instagram, of, slimmer en leuker nog: kom dan naar één van de Glunderworkshops. Daarin laat ik je ervaren welke behapbare en inspirerende coachtools, -vaardigheden en spellen je snel, gemakkelijk en groepsgericht in kunt zetten. Zodat jij en je leerlingen op de allerjullieste manier kunnen glunderen.

de glunderketting als sinterklaascadeau voor je klas

Ouders, leerkrachten, jullie zijn vast nog mooi op tijd om de Sint te laten weten wat jullie het allerliefst voor jullie klas willen vragen. Tag hier degene die voor jouw school de lijstjes inlevert bij de Goedheiligman.

Met het DIY-pakket voor de glunderketting heb je de rest van het schooljaar elke dag plezier van de positieve vibes die deze ketting met zich meebrengt.

Verder heb je toegang tot de facebookgroep waarin tips, vragen en antwoorden gedeeld worden en krijg je regelmatig een mail van mij met nog meer instructietips, stappenplannen en werkvormen.

Onder de scholen voor wie de Sint dan 6 DIY-pakketten bestelt verloot ik op 12 november een teamworkshop met volop praktische inspiratie (datum in overleg). Reageer dan hieronder even met de naam van je school en waarom je hoopt dat ik bij jullie langskom.

Meer weten? Check https://www.glundercompany.nl/glunderketting/ of volg @diyglunderketting op instagram

kinderboekenweek

Kinderboekenweek in volle gang! Omdat ik vind dat kinderboekenweken over BOEKEN horen te gaan, in plaats van over kinderboekenweek-thema’s, maakte ik een inspiratieposter.

Zo voor jou te downloaden. Om het BOEKENPLEZIER in de klas (of thuis, mag ook! )te vergroten op een eenvoudige, heerlijke, blijmakende manier. Voor zowel de leerkracht, leerlingen en de ouders.

Klik,
print,
hang op. 

Of stop hem in je map/gebruik hem als achtergrondje op je telefoon. Whatever, gebruik! En dan gauw doorgeven. Aan de leerkracht van je kind, je collega’s of al je instagramvolgers. Maak een foto, stuur door, deel hem in google drive of desnoods alles tegelijk ; )

Opdat we het boekenplezier vergroten, weten wat er in die kinderkoppies ronddwaalt en laten merken dat hun ideeën ertoe doen. Zo simpel kan het zijn.

ga staan als

‘Een huis bouwen van de blokjes met een hele grote deur.’
‘Een bloem knippen.’
‘Met 2 wielen fietsen.’

Zo spraken wij met ‘Ga staan als’ de dag door, een kwartier voordat de papa’s en mama’s kwamen. Of het weekend. Met mijn 28 kleuters.

Fijn toch, je maandag starten met een korte terugblik op het weekend? Geen ellenlange verhalen waarbij iedereen-behalve-de-verteller zoekend om zich geen kijkt. Wel een actieve vorm, waarbij iedereen betrokken is.

18 jaar stond ik voor de klas. Verbinding, betrokkenheid en een stem voor alle kinderen, daar werd ik blij van. That’s why I love coöperatieve werkvormen! En als je die ook lovet, ben je bij mij aan het juiste adres. Want ik kan er eindeloos op variëren.

Er ging geen maandag voorbij zonder ‘ga staan als’ over het weekend. Een eenvoudige, snelle en actieve manier om ze allemaal betrokken te houden, de groepsvorming eenvoudig te stimuleren en ze naar elkaar te leren luisteren. 

Na een ‘ga staan als’ deze, deed ik een snel rondje. Bij wie heb je gelogeerd? Misschien vroeg ik ook wel 1 ding dat ze gedaan hadden, wie het eerste sliep of wat ze er ontbeten. Kort, geïnteresseerd en concreet. En daarna mogen de leerlingen elkaar er een vraag over stellen. Of niet, afhankelijk van hun luistercurve, jouw leerdoel en dat altijd dringende lesrooster.

Een eenvoudige, snelle en actieve manier om ze allemaal betrokken te houden, de groeimindset te stimuleren, te horen wat zij nou ZELF moeilijk vinden en ze naar elkaar te leren luisteren. Geen oordeel. Enkel een vraag,

18 jaar stond ik voor de klas. Verbinding, betrokkenheid en een stem voor alle kinderen, daar werd ik blij van. Daarom was en ben ik ook zo gek op coöperatieve werkvormen. Lekker actief. Lekker samen. Maar toch veilig, zonder dat alle ogen op je gericht zijn.

 

koekjes bakken op z’n Matty’s (als een zwierige chaoot dus)

I suck, at koekjes bakken. Enorm! Maarja, ik heb er hier twee rondlopen die er wel van houden. Gelukkig is er soms een tante of een oma die het met ze doet. Maar eigenlijk, het zal wel een ego-dingetje zijn, gunde ik mezelf ook die glunderende koppies als die koekjes uit de oven komen. Dus ineens hoorde ik mezelf op een vrijdagochtend afspreken dat we ‘vanmiddag koekjes gaan bakken’. Huh? Matty? Wat zeg je nou?

Luid gejuich van Mevrouw van 5 en Meneer van 3. Dat hielp al wat.
ik: ‘Maar, eh, ik ben er niet zo goed in. Dus ik ben benieuwd of het gaat lukken.’ (indekken die hap!)
Mevrouw van 5: ‘Ja, maar mama, als je het oefent word je er vast beter in.’ (Vast wat eigen belang, maar mijn groeimindset was ermee aangezet. Gotta love er!)

En nee, het zal heus niet moeilijk zijn. Als je precies bent, is het een makkie. Maar voor een zwierige chaoot als ik, is het best lastig dat de afwegingen van boter, meel en suiker zo nauw komen. Dus ik maakte het mezelf iets gemakkelijker, met een klant-en-klaar  pakje. Waar ik vervolgens alsnog boter aan te moest voegen. Tja…

Ik deed het op z’n Matty’s: ik deed maar wat. Maar vooral: ik keek. Naar plakhanden. Naar koekjesdeeg in wording. Ik voegde nog wat boter toe. En nog wat koekdeegmix. Verwarmde de oven voor. Moedigde aan. Poetste de vloer. Had geduld. En ja, daar ontstond heus koekjesdeeg, onder de handen van Mevrouw en Meneer.

De rest was een makkie. En een pretje. De glunderkoppies waren helemaal voor mij! En bij mij van binnen ook een glunderkop, door mijn eigen mini-groei. Tssss, ik kan best koekjes bakken. Ha!

Wat is er nou eerder; de groei of de glunder? Eerlijk gezegd kom ik er niet helemaal uit. Maar misschien hoeft dat ook niet. Misschien is het juist de magische wisselwerking waarbij deze twee elkaar zo mooi tot hun recht laten komen. Dat je gaat groeien van een glunderen. En gaat glunderen als je groeit. Mooi toch!

Het heeft iets van een wonder, wat de groeimindset met mij doet. Het laat me glunderen. Tussen alle bedrijven door. Elke dag weer opnieuw. Soms heel klein hoor. Maar dat zijn ook lekkere glunders! En ik durf met stellige zekerheid te zeggen dat dat doorwerkt, op de kinderen om mij heen. Thuis, in de praktijk of mijn 23 kleuters.

Misschien is dat wel wat ik het liefste voor jou wens, dat jij ook tussen de bedrijven door kunt groeien en glunderen. Het geeft vertrouwen, motiveert me om nieuwe dingen aan te pakken. Laat me jou helpen je groeimindset aan te zetten, zodat jij en je kleineriken ook vol vertrouwen aan nieuwe dingen beginnen. En nog meer groeien en glunderen.  

Mijn glundertip voor jou, nu, om NU te beginnen met je groeimindset. Doe iets wat je nog niet kunt. Iets kleins. Maak het jezelf makkelijk, net als ik, met de koekjes. Gun jezelf die glunderkop(pies). En laat de kinderen om je heen zien wat dat met je doet.

groeimindset, hoe doe je dat?

Wat je nog (!) lastig vindt, kun je leren.

groeikaarten en schatgraversOf het nou de tafels, traktaties-maken, iemand taggen op Facebook of hoepelen is. En hoe heerlijk is het, om jezelf en de kinderen om je heen, hiervan te doordringen? Klinkt eenvoudig, is nog best ingewikkeld. En daarom ga ik je ermee helpen!

Want ik wéét dat jij het ook weet: we gaan het hardste glunderen als iets moeilijks eindelijk lukt. That’s why de groeimindset uitgevonden werd. Niet door mij. Door Carol Dweck. Het enige wat ik deed is hem begrijpelijk en gezellig maken voor jou. Zodat jij jezelf en de kinderen om je heen kunt laten groeien.

Maar hoe zorg je er nou voor dat het je ook lukt? Dat het echt in jouw systeem en in het systeem van de kinderen om je heen gaat zitten? Ook als je in de haast/irritatie/ik-ben-best-moe-aan-het-eind-van-de-dag/faalstand staat?

Door

groeimindsetvoor te leven, te laten zien hoe jíj alle facetten van de groeimindset beleeft. Inclusief de leermomenten dus hè! Je kind ziet, hoort en voelt alles van jou. Je kind downloadt je.
in het volle licht zetten: benoemen wanneer je facetten van de groeimindset om jullie heen ziet ziet (op tv, in boekjes, bij vrienden, in de natuur)
complimenteren: laat merken dat je facetten van de groeimindset bij de kinderen om je heen ziet

vragen stellen: over de stappen, inzet, fouten/leermomenten, wat wil je bereiken

-zoveel mogelijk te verNOGgen

Omdat het allemaal wel makkelijk lijkt, maar best lastig onthouden is. En omdat we heus allemaal wel willen, maar soms niet weten waar we ‘t moeten zoeken.

Lukt het jou om te groeien in de groeimindset?

Ooit. En dit nu hier.

Untitled design (1)Soms blijf thuis met feestjes. Net als die ene keer. Die middag dat Mevrouw van 4 op de fiets stapt, zei dat ik haar los mocht laten. Die middag dat Mevrouw van 4 ineens een ‘fietsende kleuter’ werd.

Ik weet, ooit, is er stilte hier in huis. Dan zit ik hier, in mijn keurig opgeruimde woonkamer, met schone vloer en hoor ik enkel het geluid van geen-spelende-kinderen. Ook niet in de ochtend, als het buiten nog donker en dus nog een soort van nacht is.

Ik weet, ooit, graaf ik in mijn geheugen, en probeer ik het geluid te vinden van hun lachjes, hun verhaspelingen, hun moppers. Dan vraag ik me af hoe het met ze is. Hoe het alledaagse leven op hen reageert. En zij op het alledaagse.

Ik weet, ooit, bellen ze me, midden in de nacht, vanuit het café of vanuit een ver, ver land en ben ik zo ongelooflijk blij ze te horen. Dan lachen ze me uit om mijn sentimentele gedoe.

Ik weet, ooit, word ik wakker, uit mezelf. Hoor ik enkel het geneurie van een huis vol herinneringen. Dan denk ik aan nu. Ben ik mezelf dankbaar dat ik niet naar dat feestje ging, maar mee naar de speeltuin met de fiets. Dat ik het magische in het gewone vond. En ga ik feesten. Vier ik het leven waar ik voor koos. Met heel mijn hart.

Dit nu hier. Dit is het later waar ik van droomde. Intensief, bijzonder en vooral, zo tijdelijk.

kiekeboe!

Je hebt het jezelf vast wel eens tegen een kind horen zeggen: ‘Hee, waarom doe je nou zo? Zo ken ik je  helemaal niet…’

verstoppertjePff, dat is een moeilijke vraag om te beantwoorden! Weet jij het? Waarom doet dat ene complimentje je zo goed? Waarom heb je zo’n zin in dat avondje uit met vrienden? Waarom krijg je kriebels in je buik bij het zien van je kind? Omdat er behoeftes mee worden vervuld! Bijvoorbeeld de behoefte om gezien te worden, plezier en verbinding.

Achter ieder gedrag gaat een behoefte schuil. En als die behoefte niet vervuld wordt, dan vraag je er wel om. Ja, dat doen wij. Ik, jij en kinderen. Met woorden, maar veel vaker nog met gedrag: Dat meisje dat rond sinterklaastijd over grenzen heen ging was op zoek naar duidelijkheid. Dat kind dat op het steeds de zandkastelen van anderen omgooide was op zoek naar contact. Dat jongetje dat wegliep van school wilde gezien worden.

 

Behoeftes kunnen onderverdeeld worden in behoefte naar

*betekenis (begrijp mij, doe mee, ik, kijk, zie mij, groei, snap, geloof, leer, ontdek, ik kan het, laat mij, probeer, wil, leg uit)

*gezondheid (raak aan, bescherm, beweeg, adem, rust uit, veilig, eet, drink)

*spelen (grapjes, plezier)

*autonomie (zelf, vrij)

*verbinding (laat zien, voel, samen, lief, help, respect)

*oprechtheid (eerlijk, vertrouw)

‘Die behoeftes spelen verstoppertje! En net als ieder kind, willen ze dolgraag gevonden worden. ‘

Die behoeftes spelen verstoppertje! En net als ieder kind, willen ze dolgraag gevonden worden. Aan ons om ze te vinden. Zoek de behoefte achter het gedrag. Als je weet wat de behoefte is, dan kun je samen bedenken hoe die vervuld kan worden. Reken maar dat dat wat zoekwerk kost! Maar het scheelt een hoop frustratie, het geeft richting en het helpt jou en het kind. Daar gaat het toch om?

mijn bitterzoete zomer

Let love rule, of: over hoe rauw verdriet ook mooi kan zijn

Bovengenoemde tegeltjeswijsheid was één van de favoriete wijsheden van mijn lieve mamsie. En nu is ze er lekker toch een beetje bij, gezellig toch! Vindt zij ook, weet ik zeker.

Bovengenoemde tegeltjeswijsheid was één van de favoriete wijsheden van mijn lieve mamsie. En nu is ze er lekker toch een beetje bij, gezellig toch! Vindt zij ook, weet ik zeker.

Ik durfde er nooit aan te denken, bang voor het verdriet en de donkerte die mijn leven zou gaan beheersen, maar deze zomer overkwam het me toch behoorlijk plotseling: ik verloor mijn moeder. Voor altijd.

Verdrietig was het, afscheid te nemen van mijn lieve, warme mamsie. Toch, ik ontdekte dat verdriet, hoe rauw ook, verschrikkelijk mooi kan zijn. Met lichtheid, vrolijkheid en zelfs geluk gepaard kan gaan. En echt, dat had ik niet gedacht.

Juist in deze tijd kon ik mijn ontvankelijkheid voor klein geluk goed gebruiken. Ik plukte oneindig veel dankbaarheidsbloemkes, van grijnzen tot blikken en woorden. Van intimiteit met mijn moeder tot verbondenheid met mijn broers, zus en vader.

Het was het lijstjes-maken dat me redde. Lijstjes met mooie momenten, met wat ik van haar geleerd heb, met herinneringen. De lijstjes schreef ik niet, ik tekende ze. Voor mij werkte het, omdat woorden soms niet toereikend zijn. Omdat het fijn is om even niet met mijn verstand bezig te zijn, maar met mijn hart.

De heftige week in het ziekenhuis en de daaropvolgende intense dagen van het Grote Afscheid veranderden mijn leven en mijn kijk erop. Het bracht me meer dan ooit terug bij de essentie: liefde, echtheid en dankbaarheid.  Daarom was het verwarrend genoeg niet alleen een heel verdrietige, maar ook een heel mooie zomer.

Heus, ik weet, ik ben er nog lang niet klaar mee. Het feit dat ze er niet meer is, dat ik die kleine dingen niet meer kan vragen, dat ik geen blikken meer uit kan wisselen, alles. Ik ben er nog niet klaar mee. Eerlijk, ik denk dat ik daar nooit klaar mee zal zijn. En ik hoop dat ik mezelf daar altijd de ruimte voor zal blijven geven.

Maar voor nu is het even genoeg. Ik merk dat ik weer zin heb om door te gaan. Met jou, met jullie, met alle online cursussen die steeds meer vorm krijgen en met  het helpen van kinderen, ouders en leerkrachten. Om manieren te vinden om weer te glunderen. En ja, als het mij lukt om dit verdriet met deze lichtheid, vrolijkheid en geluk te benaderen, dan moet ik jou daar toch ook bij kunnen helpen?

In één van de eenzame uren in het ziekenhuis kwam ik erachter dat mijn how-to-really-love-a-child-kaart meer dan ooit klopte: zó heb je lief. Of het nou om kinderen, vrienden, ouders of wie dan ook gaat.

Het hielp me door de zomer heen: de liefde, dankbaarheid en ontvankelijkheid voor klein geluk. Er is niet De Manier om ermee om te gaan. Maar voor mij werkte het. En bracht het toch de zoetheid van de zomer.