mijn bitterzoete zomer

Let love rule, of: over hoe rauw verdriet ook mooi kan zijn

Bovengenoemde tegeltjeswijsheid was één van de favoriete wijsheden van mijn lieve mamsie. En nu is ze er lekker toch een beetje bij, gezellig toch! Vindt zij ook, weet ik zeker.

Bovengenoemde tegeltjeswijsheid was één van de favoriete wijsheden van mijn lieve mamsie. En nu is ze er lekker toch een beetje bij, gezellig toch! Vindt zij ook, weet ik zeker.

Ik durfde er nooit aan te denken, bang voor het verdriet en de donkerte die mijn leven zou gaan beheersen, maar deze zomer overkwam het me toch behoorlijk plotseling: ik verloor mijn moeder. Voor altijd.

Verdrietig was het, afscheid te nemen van mijn lieve, warme mamsie. Toch, ik ontdekte dat verdriet, hoe rauw ook, verschrikkelijk mooi kan zijn. Met lichtheid, vrolijkheid en zelfs geluk gepaard kan gaan. En echt, dat had ik niet gedacht.

Juist in deze tijd kon ik mijn ontvankelijkheid voor klein geluk goed gebruiken. Ik plukte oneindig veel dankbaarheidsbloemkes, van grijnzen tot blikken en woorden. Van intimiteit met mijn moeder tot verbondenheid met mijn broers, zus en vader.

Het was het lijstjes-maken dat me redde. Lijstjes met mooie momenten, met wat ik van haar geleerd heb, met herinneringen. De lijstjes schreef ik niet, ik tekende ze. Voor mij werkte het, omdat woorden soms niet toereikend zijn. Omdat het fijn is om even niet met mijn verstand bezig te zijn, maar met mijn hart.

De heftige week in het ziekenhuis en de daaropvolgende intense dagen van het Grote Afscheid veranderden mijn leven en mijn kijk erop. Het bracht me meer dan ooit terug bij de essentie: liefde, echtheid en dankbaarheid.  Daarom was het verwarrend genoeg niet alleen een heel verdrietige, maar ook een heel mooie zomer.

Heus, ik weet, ik ben er nog lang niet klaar mee. Het feit dat ze er niet meer is, dat ik die kleine dingen niet meer kan vragen, dat ik geen blikken meer uit kan wisselen, alles. Ik ben er nog niet klaar mee. Eerlijk, ik denk dat ik daar nooit klaar mee zal zijn. En ik hoop dat ik mezelf daar altijd de ruimte voor zal blijven geven.

Maar voor nu is het even genoeg. Ik merk dat ik weer zin heb om door te gaan. Met jou, met jullie, met alle online cursussen die steeds meer vorm krijgen en met  het helpen van kinderen, ouders en leerkrachten. Om manieren te vinden om weer te glunderen. En ja, als het mij lukt om dit verdriet met deze lichtheid, vrolijkheid en geluk te benaderen, dan moet ik jou daar toch ook bij kunnen helpen?

In één van de eenzame uren in het ziekenhuis kwam ik erachter dat mijn how-to-really-love-a-child-kaart meer dan ooit klopte: zó heb je lief. Of het nou om kinderen, vrienden, ouders of wie dan ook gaat.

Het hielp me door de zomer heen: de liefde, dankbaarheid en ontvankelijkheid voor klein geluk. Er is niet De Manier om ermee om te gaan. Maar voor mij werkte het. En bracht het toch de zoetheid van de zomer.