Tagarchief: gevoelens

wijs ze de weg naar de glunders

‘Ja, natuurlijk zie ik mijn leerlingen graag glunderen! Maar hoe doe ik dat in mijn volle klas en met mijn volle lesrooster?’

Glunder is a state of mind. Een manier van doen. Een vaardigheid. Grote kans dat jij het ook belangrijk vindt dat je leerlingen het leren. Maar je leerlingen zijn zo divers, hebben allemaal iets anders nodig en reageren daar dan gedurende de dag ook nog eens allemaal verschillend op.

Er zijn zoveel facetten waar je in kunt ontwikkelen om te leren glunderen. Om er een paar te noemen: talent ontwikkelen, voelen, ontvankelijk zijn voor klein geluk. Dankbaarheid niet te vergeten. En dat zijn er nog maar een paar.

Allemaal zaken die je het leven meer laten omhelzen. Beleven. Soms zelfs kleine huppels veroorzaken. Geen trucje dat je even snel aanleert. Wel iets dat je elk moment van de dag kunt oefenen. Waar je beter in kunt worden. Jij als leerkracht. Je leerlingen met je.

Maar goed, hoe dan?

De eenvoudigste manier is door de juiste vragen te stellen. Vragen die laten voelen, nadenken over wie je bent, over jou. Vraag naar positieve zaken.Zo wijs je ze de weg. Zo leren en blijven ze zelf nadenken en voelen. Kunnen ze het straks zonder jou.
Zelf.
Vanzelf.

* Waar kreeg je pas nog een compliment over?
* Waar zou je nu graag willen zijn?
* Van welk gratis iets kun jij ontzettend genieten?

Laat je verrassen.
Laat ze zichzelf verrassen.
Elkaar.

Als je ’t jezelf en je klas een beetje makkelijker wilt maken, gebruik dan Schatgravers. Een breed scala aan positieve vragen voor kinderen. En hun leerkrachten. Want samen leer je toch het meest.

boekinspiratie De Rode Prinses

Er is maar weinig dat zoveel verbinding brengt als samen in een verhaal te zitten. Zo zetten wij luistercd’s op in de auto. Als we lang onderweg zijn, zitten we met ons vieren in het verhaal van de Gorgels, Madelief of Wiplala. Het verhaal beleven, maar ook al die personages die voorbij komen en , vooral, die uitspraken en rariteiten nog eens terloops doornemen is verdiepend, vaak grappig, gezellig en verbindend.

 

Al heb ik als kind veel gelezen, toch zijn er nog genoeg kinderklassiekers die in mijn jeugd gewoon niet langs zijn geweest. Wat een verrijking om ze dan nu alsnog tot me te nemen! Verhalen verdiepen, geven je zo’n brede kijk op de wereld. Ze laten je anderen beter begrijpen. En jezelf ook nog eens.

 

Verhalen zijn ook een prachtmiddel voor de klas. Wil je iets overbrengen, dan komen verhalen helderder binnen dan droge feitjes. Vast niet nieuw voor je. Hoe heerlijk is het, om met de verhalen die je toch al door wilt geven, de mooiste gesprekjes te voeren met je klas. Terloops, tussendoor, licht en luchtig maar zo betekenisvol!

Wat een verrijking dus, dat ik me iets meer dan een maand geleden bij de facebookgroep ‘ Thee met Boekjes’ aansloot. Een soort boekenclub, maar dan online. Natascha Bruti, de oprichtster, had een lijst samengesteld met daarop allemaal van die kinderklassiekers die ik gewoon nog niet gelezen had.  Zo luisterde-en-las ik de afgelopen paar weken samen met Mevrouw van 7 naar De Rode Prinses.  Wat een parel!

De grote glans zat in de vragen die de boekenclub-leden elkaar stelden. Hoe heerlijk om zo dat pareltje van een boek nog veel meer binnen te laten komen. Om je te verdiepen in de karakters en kronkels van de boekenpersonen. Om de mooie zinnen uit te lichten. Om er verder op door te mijmeren. Samen grapjes over te maken.

Al dat moois wilde ik bewaren. Dat doe ik dan het liefst op z’n Matty’s: overzichtelijk en eenvoudig op 1 papier, maar wel een beetje mooi en creatief. Zo ontstond, met toestemming en vooral grote inspiratie van de boekenclub deze inspiratieposter. Hier deel ik hem met jou. Gebruik hem, voor jezelf, je klas of waar dan ook. Deel hem, met Rode Prinses of anderszinse boekenliefhebbers. En verdwaal voor even in het woud.

rozen voor de juf

Dit is een bericht speciaal voor de kinderen. Een voorleesverhaal. Roep ze er maar bij!

Ken je Molly al? Molly kan jou helpen, als je ergens mee zit. Want Molly kent heel veel kinderen die ook ergens mee zitten. En jij krijgt te horen hoe ze dat hebben opgelost. Zodat jij dat misschien ook kan gebruiken. Voor jezelf, of voor iemand anders.

een roos voor de juf ekkomi molly‘Goedemorgen juf Jet!’ ‘Goedemorgen Molly. ‘Is Meg al in de klas?’ “Nou kijk maar even, dan zie je het vanzelf.’ Meggie’s plek is nog leeg. Maar als ze door het raam van de klas naar buiten kijkt ziet ze Meggie aan komen lopen. Ze kijkt verdrietig. En boos zelfs een beetje. Haar papa heeft zijn hand op haar rug en een frons tussen zijn ogen. Als Meggie de juf een hand geeft bij de deur, ziet Molly dat de juf heel erg naar Meggie’s gezicht kijkt. Maar ze zegt er niks over. ‘Wat heb jij daar mooie rozen in je haar! ’Juf Jet is dol op rozen. Dat weet Molly wel, want ze draagt bijna elke dag wel iets met rozen. Net als haar beste vriendin trouwens. Vandaag dus in haar haar. Meggie gaat zitten. Er kan nog geen lachje vanaf. Ze zegt niks en kijkt naar haar tafel. De juf doet de deur dicht en ze gaan aan het werk.

‘Meg, wat is er? Je kijkt verdrietig en je zegt helemaal niks.’ vraagt Molly als ze in de pauze naar buiten lopen.  Meggie zucht. Molly weet dat Meggie het wel zal vertellen daarom wacht ze rustig af terwijl ze naast haar loopt. En jahoor… Na een paar zuchten kijkt Meggie haar aan. Met grote traanogen. ‘Ik weet het eigenijk niet Mol. Maar ik heb altijd zo’n buikpijn in de ochtend.’ ‘Maar je weet niet hoe dat komt?’ ‘Nee , ik weet niet hoe dat komt. Ik weet wel dat het alleen op schooldagen is.’ Daar komt juf Jet net aan. ‘Hee, Meggie, mag ik je wat vragen over wat ik je net hoorde zeggen?’ ‘Wat dan?’ ‘Je vertelde net dat je zo’n pijn in je buik hebt. Kun je mij vertellen hoe die pijn eruit ziet?’ Meggie kijkt  haar juf met een gek gezicht aan. ‘Maar ik voel het alleen maar. Ik zie het niet hoor!’ ‘Nee, dat weet ik wel. Maar als je het wel kon zien, hoe zou het er dan uizien?’

‘Begin maar eens met aanwijzen waar je het voelt. ‘ Meggie wijst naar een plekje op haar buik. Als de juf daarna vraagt hoe groot het is en welke kleur en vorm het heeft  vertelt Meggie van alles over de buikpijn. En de juf blijft er vragen over stellen. ‘Jee, Meg dat je dat zo goed weet! ’zegt Molly als  ze naar binnen lopen. ‘Ja, nou hè!’ zegt Meggie met een voorzichtig lachje.

Onder het werken gaat de juf bij Meggie aan tafel zitten. Ze zitten zacht met elkaar te praten. Als juf wegloopt ziet Molly ziet dat Meggie haar kleurpotloden pakt. Ze tekent met het  puntje van haar tong uit haar mond een prachtige rode roos. Ze is er best lang mee bezig maar de juf zegt er niets van als ze langsloopt. ‘Ik vind hem echt heel mooi’ zegt Molly terwijl ze naar de rekenkast loopt. Meggie kijkt haar glunderend aan. ‘Ja hè. Deze roos komt  in mijn buik. Op de plek van mijn pijn.’ ‘Maar waar is je pijn dan?’ ‘Die heb ik samen met de juf weggegooid. Daarna heb ik het plekje gepoetst en nu kan deze roos er dus in.’ Molly vindt het best een beetje raar. Maar ach, wat maakt dat uit. Als het Meggie maar helpt.

‘Goedemorgen juf Jet!’ ‘Goedemorgen Molly.’ ‘Is Meg al in de klas?’ “Nou kijk maar even, dan zie je het vanzelf.’ Meggie zit op haar plekje naar haar tekening te kijken. Op het bureau van de juf staat een vaasje met een prachtige roos. Rood. En zelfgemaakt. Die kunnen maar van één iemand zijn…

 

 

de kracht van simpel

‘Maar dat zeggen wij toch ook al heel vaak tegen jou?’ Ouders zijn vaak verbaasd over hoe simpel de oplossing is die het kind met de gesprekstekening gevonden heeft. De gesprekstekening. Maakt ingewikkeld simpel.

gesprekstekening, de kracht van simpelZoals ik hier al schreef: gesprekstekeningen, ik ben er gek op! Wat gesprekstekeningen voor mij zo magisch maakt, is de eenvoud. Vaak gebeurt er zoveel in hoofden; hoofden van kinderen, van volwassenen, mijn hoofd, jouw hoofd, mijn hoofd. Ze zitten vol gedachten. En gedachten zijn magneten. Maar als je zoveel ingewikkelde, verschillende gedachten hebt, wordt dus ook al je energie overal heengetrokken. En that’s where de gesprekstekening comes in.

Op de afbeelding kun je eigenlijk al goed zien hoe je een gesprekstekening maakt. En het is bijna net zo simpel als op de afbeelding doet vermoeden. Ik gebruik de gesprekstekening in de Ik Leer Leren trainingen, trainingen voor ouders en leerkrachten en in de individuele coachconsulten.

gevoelens willen serieus genomen worden. Het fijne voor de ‘gesprekstekenaar’ is dat je door het uitpluizen van de rode gedachten erkenning geeft aan het vervelende. Vaak zijn we geneigd om die meteen de kop in te drukken. ‘ Nee joh, valt wel mee!’ of er meteen een groene gedachte tegenover te zetten. Maar juist het doordenken en het doorvoelen geeft ruimte. Want dat is het enige wat gevoel wil: serieus genomen worden. Net als gedachten, trouwens. Dat is alles. Stop je ze weg? Ha, denk maar niet dat ze wegblijven! Ze komen net zo lang omhoog tot je ze hun welverdiende aandacht geeft. Of zoals een deelneemster van een training een keer zei: ‘ Het zijn net kleine kinderen, het enige wat ze willen is aandacht. En als ze dat niet krijgen, gaan ze erom zeuren.’ Zo simpel is het.

Klik hier gerust op, dan wordt het groter. Uitprinten mag!

Klik hier gerust op, dan wordt het groter. Uitprinten mag!

Dus onderzoek je rode gedachten. Wat zijn de vervelende dingen waar je aan denkt bij … (vul hier je onderwerp in: fouten maken, mijn moeder, leren, vriendjes maken, concentreren,…) Als toehoorder vat je samen, vraag je door, maak je concreter. Je helpt met ordenen en erkent. Zo simpel is het.

Oké, heb je de rode gedachten en gevoelens uitgeplozen? Heb je ze opgeschreven, aandacht gegeven, doorvoeld en doordacht? Dan, pas dán (!), is het tijd voor de oplossing. De groene gedachte.

Sommige kinderen zoeken de groene gedachte in hun hoofd, maar even zo vaak hoor ik ‘ ja, dat weet ik dus niet’. Dan pak ik de eigenwijsjes erbij. De gesprekstekenaar zoekt passende eigenwijsjes, en we sleutelen er net zolang aan tot de gedachte helemaal klopt. Hoe je dat weet? Je hoofd weet het, je lijf weet het, jij voelt het. En dan weet je het. Zo simpel is het.

lekker in je vel kaartjesVervolgens zoek je de groene gevoelens erbij. Trouwens, gevoelens benoemen is een vak apart. Daarom gebruik ik daar de lekker in je vel kaartjes bij. Hoeven ze alleen nog maar de juiste eruit te pikken. Zo simpel kan het zijn.

Zo. gesprekstekening af?  En, welke groene gedachte spreekt je het meest aan? Die ga je dus denken! Ja, misschien is het wel een heel-erg-voor-de-hand-liggende. Maar het kind heeft hem zelf uitgekozen. Uit alle gedachten van de hele wereld. Helemaal zelf. Dat doet wat.

Zo simpel is het.

gesprekstekening

gesprekstekeningKnettertrots op de gesprekstekeningen die gisteren door de kinderen gemaakt zijn tijdens de Ik-leer-leren-training op Montessorischool Breda. In de één op één coaching maak ik ze ook vaak met kinderen. Zo verhelderend en kracht-gevend. Ik ben er gek op! Meer info over Ik Leer Leren op www.glundercompany.nl/trainingen of mail me:matty@glundercompany.nl Wil je meer weten over gesprekstekeningen? Kijk dan hier.

10502126_674587292612537_5850230716954167454_n

10418321_674587229279210_3029971514634837387_n

10346618_674587255945874_50826000035035585_n

10443993_674587209279212_3533455210785103127_n

10410517_674587175945882_1973120728625735144_n

op de fiets

foto (10)‘Wat een gedoe!´ dacht ik, als ik weer eens een moeder zichzelf kromgebogen over haar stuur en met met wind tegen zag ploeteren. Afmattend leek het me: zo’n  scherm voor, een gewicht voorop en een groter gewicht achterop. Oneerlijk ook, als ik een gezin zag waarbij en de vader lekker in zijn uppie fietste en de moeder zwaarbeladen ernaast. ´Dat ga ik later anders doen.’ Dacht ik. Toen.

‘Nog 3 weken.’ antwoordde  ik een paar weken geleden, steeds als ons peutermeisje me vroeg wanneer wij eindelijk weer eens op de fiets gingen. We hadden het zwaar samen, zo wachtend tot ons babyjongetje groot genoeg was om stevig te zitten. Plannen om hem voor in de fietsmand te stoppen werden gesmeed. Samen de vrijheid tegemoet . Maar verstandig als ik ben, koos ik ervoor de tijd geduldig af te wachten. En ach, zei Godfried Bomans niet dat alle sprookjes zich bezighouden met verlangen? Bij het sprookjes-clubje wilde ik horen! Dus dan gewoon maar wachten, verlangen en dromen van het onbereikbare.

Vanzelf kwam de tijd naar ons  toe. Want eindelijk mochten we! Stoel-met-windscherm-en-baby voorop. Stoel-met-peuter achterop. En ik in het hemelse midden. De dag waarop we maanden hadden gewacht. Met zijn allen op de fiets en verder niets. Enkel wat trappen om te zorgen dat we niet omvallen. Fietsen naar de bieb, ons koffietentje of naar nergens. Meekijken met hem, verwonderd over de gewoon-bijzondere dingen die wij allang niet meer zien. Omringd door peutergezang en babygebrabbel. Dit is mijn later. Dat het een gedoe is, heb ik allang geaccepteerd. Afmattend? Nee joh! Fietsen met een baby en een peuter; inmiddels mijn Definitie van Geluk. Oneerlijk ja, dat wel. Nog steeds. Voor degene die alleen fietst dan.

Klein geluk zit overal. In bedrieglijk stiekeme hoekjes. Zoals fietsen met wind tegen.  De one-size-fits-all oplossing deze keer is haar te vinden in de dingen die toch wel gebeuren. Zoeken heeft geen zin. Om je heen kijken. Vinden. Daar gaat het om. Het komt vanzelf naar je toe.

(Deze column verscheen in juni 2014 in de Plaatina)

hongermonster

plaatina 5

plaatina mrt 2014

Nieuwe column in de Plaatina

3.48 uur. Zodra ik wakker word, wil ik dat ik niets gehoord had. Ik draai me om. Hoop dat hij terug in slaap valt. Wens dat dit een eenmalig huiltje is. En droom van stille nachten.

Niet dat hij er zich iets van aantrekt, waarom zou hij. Het hongermonster heeft zich meester van hem gemaakt. Ik probeer het monster weg te jagen. Door heel zacht te roepen dat nachten bedoeld zijn om te slapen. En dat hij dat heus ook wel weet. Maar nee, het hongermonster kermt genadeloos. Dus zit er niets anders op dan mezelf uit bed te hijsen om een flesje warme melk te maken. Grommend.

Zijn leeftijd neemt toe. En daarmee de rode cijfers op de wekker. Met de week wordt hij later wakker. Half vijf, vijf uur, half zes. Toch blijf ik hopen, wensen en dromen. Om mezelf steevast terug te vinden met een melkdrinkende baby. Langzaam dringt  tot me door dat dit het is. Hij heeft honger. Ik moet er ’s nachts uit. Maar hé, het is een baby. En wat voor  één! De mijne. De liefste. De wonderste.  Dit is het rauwe randje van de werkelijkheid. Het bewijs van het uitkomen van mijn dromen. Misschien wordt het tijd om de natuurkrachten gewoon maar eens te aanvaarden…

´s Nachts wordt hij niet meer wakker. Maar wel godsgruwelijk vroeg op de ochtend. Mijn grommen heeft plaatsgemaakt voor ademen. Met geduld, zonder verwensingen en gesputter. Zo lukt het me om kleine sprankeltjes te vinden. Sprankeltjes van rust en kalmte . Het doet er niet toe dat het moeilijk is. Het doet er niet toe dat het midden in de nacht is. Het doet er niet toe. Het is gewoon zo. Het is. Hij huilt. En ik ben.

Volgens mij is dit er weer één, een one-size-fits-al-oplossing: Stop met strijden en verzoen je met de feiten. Of het nu het verkeer, het weer of de immer volle wasmand is. Het is gewoon zo. Adem in, adem uit en accepteer. Misschien komt er zelfs wel een sprankeltje naar je toe.

eigenwijsjes

Steeds vaker kom ik ze tegen: heel veel gezinnen hebben ze thuis en op de scholen waar ik kom liggen ze in het laatje van de juf of meester: de Eigenwijsjes. Tegelijkertijd merk ik dat ze nog veel effectiever ingezet kunnen worden. Hoe? Dat lees je hieronder.

Voor wie de Eigenwijsjes nog niet kent, eerst een korte uitleg: een doosje met 52 kaartjes. Op ieder kaartje staat een krachtig zinnetje Het zinnetje is een korte wijze boodschap aan het kind. Bewust geschreven in de ik-vorm, zodat het kind de zin meteen van zichzelf kan maken. Deze zin kun je in gedachte te houden en geeft kracht. En ook aan de beelddenkers is gedacht, want bij iedere zin staat een bijpassend plaatje. En ik merk dat vooral kinderen daar érg van gecharmeerd zijn. Bovendien helpt dit om het zinnetje beter te onthouden.

Voorbeelden van zinnen zijn:’Ik mag verdrietig zijn’, ‘Ik kies mijn eigen weg ‘Ik mag hulp vragen’ en ‘Ik verander wat ik anders wil.’ Zoals je leest zijn de boodschappen troostend, steundend, positief geformuleerd en divers. En dat zit dus allemaal in één doosje voor een tientje. Het leuke is, dat de gebruiksmogelijkheden ook ontzettend divers zijn. Nóg meer waar voor een tientje. Ha, dat willen we wel toch?

14 manieren om met de eigenwijsjes te werken

 

Met groepen, bijvoorbeeld in een klas of een gezin:

  1. Trek (blind) een Eigenwijsje van de dag of week, per persoon verschillend of voor de hele groep dezelfde.
  2. Bespreek gedurende de dag of week het Eigenwijsje : wanneer zag je het vandaag, waarbij heeft het je geholpen, wanneer had je eraan willen denken,…
  3. Bedenk samen of alleen een (strip)verhaaltje bij het Eigenwijsje .
  4. Maak samen of alleen een tekening bij het Eigenwijsje .
  5. Trek er (blind) één voor iemand anders in de groep.
  6. Kies een Eigenwijsje als gespreksstarter voor een lastig onderwerp.
  7. Kies er één uit en geef die aan iemand bij wie die past.
  8. Trek er (blind) één  en noem iemand die nu niet in de groep zit die je het toewenst.
  9. Leg de Eigenwijsjes klaar, zodat ieder kind er één kan trekken als hij daar behoefte aan heeft.

 

Eén op één, bijvoorbeeld in de kindercoachpraktijk, de logopedist of bij RT:

  1. Kies een Eigenwijsje uit die op dit moment bij je past.
  2. Kies als volwassene een stapel Eigenwijsjes speciaal voor het kind laat hem kiezen welk eigenwijsje op dit moment kan helpen.
  3. Kies als volwassene een stapel Eigenwijsjes speciaal voor het kind en laat hem blind trekken.
  4. Kies een Eigenwijsje als gespreksstarter voor een lastig onderwerp.
  5. Kies een Eigenwijsje voor elkaar.

Dus ja, zó eenvoudig, maar o zo doeltreffend! Wanneer je de Eigenwijsjes optimaal gebruikt bevorderen ze de autonomie, stimuleren weerbaarheid, maken een hoop bespreekbaar, dragen bij aan tolerantie en geven de verantwoordelijkheid terug aan het kind. Ze doen dus een hoop.

Een moeder schreef op Ekkomi’s facebookpagina: ‘Werkt echt om de gevoelens en thema’s van je kinderen te doorgronden. Dat “ik ben veilig” en “ik mag boos zijn” echt wat anders kan betekenen dan wat je in eerst instantie denkt… Hoe het toch mogelijk was dat onze middelste zoon dagen achter elkaar ( na goed schudden) steeds dezelfde kaart trok..’

Het zou me niets verbazen als jij nog meer gebruik-suggesties hebt. Is dat zo? Deel ze dan NU op mijn facebookpagina. Zo kunnen anderen er ook van profiteren. Dan zie ik je daar wel, hè?!

how 2 talk 2 kids

5‘Stop nou toch eens met huilen!’hoorde ik een groot mens gisteren tegen een klein mensje schreeuwen. Ik voelde de onmacht. Bij het grote en het kleine mens. En bij mezelf. Ik bedacht dat het weer tijd was voor een boekenpareltje: How2talk2kids.

Als ik één boek uit zou mogen zoeken dat elke ouder moest lezen, dan was het zeker deze! Zo toepasbaar, echt en bijzonder waardevol. Een aanrader voor iedere ouder of leerkracht die zich ook wel eens machteloos voelt. Voor iedere volwassene die graag in een positieve spiraal zou komen in de omgang met kinderen. Voor iedereen die in wil zien dat je met bepaald gedrag iets bij de ander uitlokt. En het goede nieuws is: dat kan dus ook gunstig uitvallen!

Dit boek laat je een kind te zien zoals het in staat is te zijn door

  • zijn gevoel te erkennen,
  • behulpzaam te corrigeren,
  • boos te worden zonder te kwetsen en door
  • inspanningen te prijzen

Leest lekker weg, met in elk hoofdstuk is een stripverhaal van een herkenbare situatie. Verschillende reacties en vooral het effect daarvan worden duidelijk gemaakt in voorbeelden.De adviezen zijn haalbaar en praktisch en… ook nog eens toepasbaar op volwassenen.

Dit boek brengt je in verbinding met jezelf en met anderen. Als iedereen met iedereen wat bewuster met elkaar omgaat, worden we daar toch allemaal een beetje gelukkiger van?