Tagarchief: one size fits all

plot twist

wandelingetjeOnze anderhalve-dag-oppassende oma op vakantie, studiedag en juffendag (lees: 2 extra werkdagen) op school, verhinderde schoonmaakster en dan afgelopen dinsdag ook nog de Avond der Avonden. Matty. Matty! Ben je er nog?

Nee dus. Vannacht vroeg ik me af waar toch die onrust vandaan kwam de afgelopen dagen. Tot ik me realiseerde dat ik al mijn rustpunten kwijt was deze week. Gelukkig is daar nog Meneervan41 die me dapper kalmte toewuift. Maar toch, die rustpunten, daar moet ik zelf voor zorgen.

We haalden Mevrouwvan4 op, dronken appelsap en ijskoffie in ons lievelingstentje, boekten meteen het voorleesontbijt. Ik regelde een oppas voor dat feestje vanavond, Meneervan41 kwam wat vroeger thuis, en wandelde met ons door de natuur en we picknickten met pizza in onze eigen tuin. Op de plaats RUST. Oké, nog niet helemaal, maar we zijn op de goede weg.

Mijn les van vandaag: Koester je rustpunten. En als je ze even kwijt bent, roep ‘plot twist’ en las ze in. One size, fits all.

beeldbanken

instagram schatgraversHet was het kijken dat me redde.  Kijken naar de wereld en zien wat voor moois er om me heen gewoon al was.  Het spel waar ik vier jaar geleden samen met kindercoach-collega Greetje Welten aan begon, ‘Schatgravers’, stond op het punt gelanceerd te worden.  Reken maar dat ik  dankbaar was.  Absoluut! Maar jee, wat een werk.

Stuiterend ging ik door het leven. Van blijdschap, van onrust, van spanning. De kinderen in mijn klas waren druk. Wel 28 spiegeltjes die mij lieten zien wat ik uitstraalde. Thuis  deed ik mijn best om niet elke minuut in het spel te stoppen. Tel daarbij mijn praktijk en de trainingen op, en je begrijpt dat het nogal druk was.

Gelukkig was daar de beeldbank: eerder dit jaar had ik besloten een verzameling foto’s aan te leggen. Zodat ik op mijn website, bij de blogs en facebookberichten  eigen afbeeldingen  kon plaatsen om het vertelde te illustreren. Ik volgde een mini-foto-cursus en leerde anders kijken naar alledaagse dingen. Ik zag boeiende details, patronen, schaduwen en bijzondere uitsnedes. Zocht nieuwe perspectieven.

En steeds, als ik even voelde dat het stuiteren me teveel werd, keek ik om me heen. ‘Even beeldbanken dus.’ Thuis, in de klas, in de winkel. Overal kan er wel wat gebeeldbankt worden. Het liet me alledaagse taferelen omarmen en geluk halen uit het kleine. Het waren mini-oases van rust in de hectiek van mijn leven, mijn hoofd en mijn lijf.

Inmiddels is  ‘Schatgravers’ gelanceerd. De verkoop loopt en alle andere werkzaamheden hebben weer de plek in mijn leven gekregen die ze verdienen. Toch blijf ik beeldbanken. Omdat het me lekker dicht bij het hier houdt, omdat het me het heden in zijn volle glorie laat zien.

Om het klein geluk vast te blijven leggen, ben met een Instagram-account begonnen. Want daar zit volgens mij de one-size-fits-all-oplossing: aandacht voor de gewoon-bijzondere dingen van alledag. Of je er nou voor kiest ze te fotograferen, te noemen of zelfs gewoon alleen maar te denken, geef er je aandacht aan.  Op jouw manier.

op de fiets

foto (10)‘Wat een gedoe!´ dacht ik, als ik weer eens een moeder zichzelf kromgebogen over haar stuur en met met wind tegen zag ploeteren. Afmattend leek het me: zo’n  scherm voor, een gewicht voorop en een groter gewicht achterop. Oneerlijk ook, als ik een gezin zag waarbij en de vader lekker in zijn uppie fietste en de moeder zwaarbeladen ernaast. ´Dat ga ik later anders doen.’ Dacht ik. Toen.

‘Nog 3 weken.’ antwoordde  ik een paar weken geleden, steeds als ons peutermeisje me vroeg wanneer wij eindelijk weer eens op de fiets gingen. We hadden het zwaar samen, zo wachtend tot ons babyjongetje groot genoeg was om stevig te zitten. Plannen om hem voor in de fietsmand te stoppen werden gesmeed. Samen de vrijheid tegemoet . Maar verstandig als ik ben, koos ik ervoor de tijd geduldig af te wachten. En ach, zei Godfried Bomans niet dat alle sprookjes zich bezighouden met verlangen? Bij het sprookjes-clubje wilde ik horen! Dus dan gewoon maar wachten, verlangen en dromen van het onbereikbare.

Vanzelf kwam de tijd naar ons  toe. Want eindelijk mochten we! Stoel-met-windscherm-en-baby voorop. Stoel-met-peuter achterop. En ik in het hemelse midden. De dag waarop we maanden hadden gewacht. Met zijn allen op de fiets en verder niets. Enkel wat trappen om te zorgen dat we niet omvallen. Fietsen naar de bieb, ons koffietentje of naar nergens. Meekijken met hem, verwonderd over de gewoon-bijzondere dingen die wij allang niet meer zien. Omringd door peutergezang en babygebrabbel. Dit is mijn later. Dat het een gedoe is, heb ik allang geaccepteerd. Afmattend? Nee joh! Fietsen met een baby en een peuter; inmiddels mijn Definitie van Geluk. Oneerlijk ja, dat wel. Nog steeds. Voor degene die alleen fietst dan.

Klein geluk zit overal. In bedrieglijk stiekeme hoekjes. Zoals fietsen met wind tegen.  De one-size-fits-all oplossing deze keer is haar te vinden in de dingen die toch wel gebeuren. Zoeken heeft geen zin. Om je heen kijken. Vinden. Daar gaat het om. Het komt vanzelf naar je toe.

(Deze column verscheen in juni 2014 in de Plaatina)

hongermonster

plaatina 5

plaatina mrt 2014

Nieuwe column in de Plaatina

3.48 uur. Zodra ik wakker word, wil ik dat ik niets gehoord had. Ik draai me om. Hoop dat hij terug in slaap valt. Wens dat dit een eenmalig huiltje is. En droom van stille nachten.

Niet dat hij er zich iets van aantrekt, waarom zou hij. Het hongermonster heeft zich meester van hem gemaakt. Ik probeer het monster weg te jagen. Door heel zacht te roepen dat nachten bedoeld zijn om te slapen. En dat hij dat heus ook wel weet. Maar nee, het hongermonster kermt genadeloos. Dus zit er niets anders op dan mezelf uit bed te hijsen om een flesje warme melk te maken. Grommend.

Zijn leeftijd neemt toe. En daarmee de rode cijfers op de wekker. Met de week wordt hij later wakker. Half vijf, vijf uur, half zes. Toch blijf ik hopen, wensen en dromen. Om mezelf steevast terug te vinden met een melkdrinkende baby. Langzaam dringt  tot me door dat dit het is. Hij heeft honger. Ik moet er ’s nachts uit. Maar hé, het is een baby. En wat voor  één! De mijne. De liefste. De wonderste.  Dit is het rauwe randje van de werkelijkheid. Het bewijs van het uitkomen van mijn dromen. Misschien wordt het tijd om de natuurkrachten gewoon maar eens te aanvaarden…

´s Nachts wordt hij niet meer wakker. Maar wel godsgruwelijk vroeg op de ochtend. Mijn grommen heeft plaatsgemaakt voor ademen. Met geduld, zonder verwensingen en gesputter. Zo lukt het me om kleine sprankeltjes te vinden. Sprankeltjes van rust en kalmte . Het doet er niet toe dat het moeilijk is. Het doet er niet toe dat het midden in de nacht is. Het doet er niet toe. Het is gewoon zo. Het is. Hij huilt. En ik ben.

Volgens mij is dit er weer één, een one-size-fits-al-oplossing: Stop met strijden en verzoen je met de feiten. Of het nu het verkeer, het weer of de immer volle wasmand is. Het is gewoon zo. Adem in, adem uit en accepteer. Misschien komt er zelfs wel een sprankeltje naar je toe.